Co dokładnie przepadło i czego to uczy

Warto rozdzielić dwie straty, bo mają różne skutki dla pracy.

Pierwsza to surowe dane: sesje, źródła ruchu, transakcje z lat sprzed migracji. Ich nie ma i już nie będzie. Praktycznie oznacza to, że dla większości kont, które przejmuję, historia zaczyna się w momencie poprawnego uruchomienia GA4 — czyli często dopiero w 2023 roku, a bywa, że później, jeśli wdrożenie było wadliwe.

Druga strata jest cichsza: konfiguracja. Definicje celów, filtry, listy wykluczonych adresów IP, ustawienia atrybucji, tabele powiązań z kampaniami. To wiedza o tym, jak liczono, a bez niej stare liczby i tak byłyby nieporównywalne z nowymi.

Wniosek na przyszłość jest jeden i brzmi banalnie: dane, których nie masz u siebie, nie są Twoje. Każde narzędzie w chmurze ma politykę retencji i któregoś dnia z niej skorzysta.

Retencja w GA4, o której mało kto pamięta

To ustawienie potrafi zaskoczyć zespół, który jest przekonany, że skoro dane są w GA4, to są na zawsze.

W standardowej wersji usługi dane zdarzeń przechowywane są przez ograniczony czas — domyślnie krócej, niż większość ludzi zakłada, a maksymalne dostępne okno jest wyraźnie krótsze niż w płatnej wersji. Po jego upływie ze szczegółów zostają tylko dane zbiorcze w raportach standardowych.

Konsekwencja jest przewrotna: raporty standardowe pokażą liczby z dawnego okresu, a eksploracja tego samego okresu może już nie zadziałać, bo eksploracje sięgają do danych szczegółowych. Widzę na kontach, które przejmuję, że dokładnie tego nikt nie sprawdza, dopóki nie potrzebuje przekroju rok do roku.

Pierwsza rzecz, którą robię na nowym koncie, jest więc dwuklikowa: wchodzę w ustawienia przechowywania danych i ustawiam najdłuższe dostępne okno. Zmiana nie działa wstecz, więc każdy tydzień zwłoki to bezpowrotna strata.

Drugą rzeczą jest sprawdzenie, czy w raportach nie pojawiają się komunikaty o zastosowaniu danych szacunkowych. Przy dużym ruchu i nietypowych przekrojach GA4 potrafi zwrócić wartości przybliżone — do archiwum trafiają wtedy liczby, które nie zgodzą się z niczym.

Eksport do BigQuery jako jedyny pełny zapis

Jeśli miałbym wskazać jedną rzecz, która oddziela konta zabezpieczone od niezabezpieczonych, to jest to właśnie to połączenie.

Eksport z GA4 do BigQuery jest dostępny w wersji standardowej, konfiguruje się go w administracji usługi i po włączeniu zapisuje dane zdarzeń w formie surowej, poza polityką retencji samego GA4. Od tego momentu masz swoją kopię, na własnym projekcie, z własnym rozliczeniem.

Trzy rzeczy, o których warto wiedzieć przed uruchomieniem. Eksport nie działa wstecz — dostaniesz dane od dnia włączenia, nie z przeszłości. Dzienny limit eksportowanych zdarzeń w wersji bezpłatnej istnieje i przy dużym serwisie da się go przekroczyć, co kończy się wstrzymaniem eksportu. I trzecia: składowanie kosztuje, choć przy typowym sklepie czy stronie usługowej mówimy o kwotach, które w budżecie mediowym są niewidoczne.

Klientom, którzy nie mają zespołu technicznego, ustawiam to jako minimum: eksport włączony, dane leżą, nikt ich na razie nie analizuje. Sam zapis ma wartość, nawet jeśli przez rok nikt tam nie zajrzy.

Zanim będzie BigQuery — comiesięczny zrzut

Nie każdy klient zgodzi się na projekt w chmurze i nie na każdym koncie warto to forsować. Wtedy robię wersję ubogą, ale skuteczną.

Raz w miesiącu, po zamknięciu poprzedniego miesiąca, wyciągam ustalony zestaw przekrojów i zapisuję je w jednym arkuszu z zakładką na miesiąc. Zestaw ustalam raz i nie zmieniam, bo zmiana zestawu psuje porównywalność:

• ruch według kanału i źródła — sesje, użytkownicy, konwersje, przychód;

• najważniejsze zdarzenia z podziałem na dni, w liczbach bezwzględnych;

• strony wejścia z największym ruchem i ich udział w konwersjach;

• przekrój urządzeń i lokalizacji, jeśli ma dla biznesu znaczenie.

Do tego dokładam surowe wartości, nie tylko wskaźniki. Współczynnik konwersji policzę zawsze, jeśli mam licznik i mianownik — odwrotnie już nie.

Ten zrzut zajmuje mi kwadrans miesięcznie. Kiedy za dwa lata ktoś zapyta o dane z pierwszego kwartału tego roku, będzie to jedyna odpowiedź, jaką ktokolwiek będzie w stanie dać.

Archiwum konfiguracji, nie tylko liczb

Liczba bez informacji, jak została policzona, jest bezużyteczna. Ta lekcja z wygaszenia starej analityki wraca do mnie za każdym razem, gdy próbuję zrozumieć czyjeś stare raporty.

Prowadzę więc dla każdego konta prosty dokument, który uzupełniam przy każdej zmianie w konfiguracji. Zapisuję w nim: listę zdarzeń oznaczonych jako kluczowe wraz z datą oznaczenia, definicje odbiorców i wymiarów własnych, ustawienia atrybucji i okna konwersji, powiązania z Google Ads i Search Console, listę filtrów danych oraz wykluczeń ruchu wewnętrznego.

Do tego zrzuty ekranu najważniejszych ustawień. Wygląda to nieelegancko, ale ratowało mnie już wielokrotnie przy pytaniu „dlaczego w kwietniu liczby wyglądają inaczej”.

Osobno zapisuję daty każdej większej ingerencji — wdrożenia nowego tagu, przebudowy sklepu, zmiany banera zgód. Bez tej listy każde wahanie w danych wygląda na zjawisko rynkowe, a bardzo często jest efektem naszej własnej zmiany dwa dni wcześniej.

Uprawnienia i to, kto trzyma klucze

Ostatni element, o którym przypominam sobie zwykle w najgorszym momencie: przy odejściu pracownika.

Sprawdzam, czy właścicielem usługi GA4 jest konto firmowe, a nie prywatne konto osoby, która wdrażała pomiar trzy lata temu. To samo dotyczy projektu w chmurze, kontenera menedżera tagów i plików z archiwum. Dostęp powinien mieć co najmniej dwie osoby po stronie klienta, w tym ktoś, kto w firmie zostanie.

Archiwum trzymam w miejscu, do którego klient ma dostęp niezależnie od współpracy z agencją. Kopia danych, którą po zakończeniu umowy zabiera ze sobą wykonawca, jest z punktu widzenia klienta warta tyle, co jej brak.

I rzecz najprostsza: sprawdzam raz na kwartał, czy zrzuty faktycznie się wykonują. Procedura, której nikt nie kontroluje, po pół roku istnieje wyłącznie w dokumentacji.