Czego system potrzebuje od zdjęcia

Zanim przejdę do listy ustaleń, jedno zdanie o wymaganiach, bo od nich wynika wszystko dalsze. Dopasowanie zdjęcia do zapytania opiera się na rozpoznaniu obiektu, jego cech i odróżnieniu go od tła oraz od innych przedmiotów w kadrze.

Z tego wynikają trzy praktyczne konsekwencje. Produkt musi być jednoznacznym bohaterem kadru — jeśli na zdjęciu jest pięć przedmiotów, system nie wie, który sprzedajesz. Musi być widoczny w całości, bez ucinania krawędzi. I musi być rozpoznawalny bez pomocy tekstu, bo naniesione na obraz napisy, ramki promocyjne i znaki wodne nie tylko nie pomagają, ale w ofertach produktowych są wprost niedozwolone.

Warto też wiedzieć, że jedno zdjęcie na produkt to minimum wystarczające do publikacji, ale nie do dopasowania. Zestaw kilku ujęć z różnych stron daje wyraźnie więcej sygnałów o kształcie i budowie przedmiotu.

Lista kadrów, którą zamawiam

To najważniejszy dokument w całym procesie i jednocześnie ten, którego zwykle nie ma. Przygotowuję go raz dla kategorii i potem tylko powtarzam.

• Ujęcie główne na jednolitym tle — cały produkt, na wprost albo pod lekkim kątem, ustawiony tak samo dla wszystkich pozycji w kategorii. To zdjęcie idzie do oferty produktowej i do wyników zakupowych.

• Dwa do czterech ujęć obrotowych — tył, bok, spód lub wnętrze, zależnie od tego, co w danym typie produktu ma znaczenie. Przy odzieży dochodzi ujęcie na modelu, przy meblach ujęcie z góry.

• Zbliżenia detali, które decydują o zakupie — szew, zamek, gwint, złącze, faktura materiału, wykończenie krawędzi. To zdjęcia, które odpowiadają na najczęstsze pytania w wiadomościach do obsługi klienta.

• Ujęcie pokazujące skalę — produkt w dłoni, na stole, w typowym otoczeniu użycia.

• Jedno ujęcie sytuacyjne — produkt w naturalnym kontekście, przydatne w kanałach wizualnych i w treściach, ale nie na ujęcie główne.

• Zdjęcie zawartości opakowania, jeśli sprzedajesz zestawy — bez tego nikt nie odgadnie, ile sztuk jest w środku.

Przy każdym wariancie kolorystycznym powtarzam co najmniej ujęcie główne. Podmienianie koloru w obróbce jest tanie i kończy się tym, że zdjęcie nie odpowiada temu, co przyjdzie do klienta.

Ustalenia ze studiem: tło, światło, kadr

Cztery rzeczy, które ustalam na piśmie przed pierwszym zdjęciem.

Tło ujęcia głównego: jednolite, białe albo bardzo jasne szare, bez gradientu i bez cienia rzucanego na ścianę. Miękki cień pod produktem jest w porządku i pomaga w odczytaniu bryły, cień odbity na tle utrudnia oddzielenie przedmiotu od otoczenia.

Światło: równomierne, bez przepaleń na jasnych partiach i bez utraty szczegółu w cieniach. Utrata detalu jest problemem podwójnym — traci użytkownik i traci system, bo faktura materiału jest jedną z cech, które da się rozpoznać.

Kadr: produkt zajmuje większość klatki, ale z zapasem przy krawędziach. Ciasne kadrowanie pod jeden układ strony jest wygodne przy publikacji i katastrofalne przy każdej późniejszej zmianie proporcji miniatury.

Powtarzalność: ta sama odległość, ta sama ogniskowa, ten sam kąt w całej kategorii. Poza wygodą przy porównywaniu produktów daje to jeszcze jedną korzyść — sklep wygląda spójnie w wynikach graficznych, gdzie zdjęcia z jednej domeny często pokazują się obok siebie.

Skala i kontekst, czyli najczęstszy brak

Jeśli miałbym wskazać jedno ujęcie, którego brakuje najczęściej i które najbardziej pomaga, byłoby to zdjęcie pokazujące rozmiar.

Wymiar podany w tabeli parametrów rzadko trafia do wyobraźni. Ten sam wymiar pokazany na zdjęciu z przedmiotem, który każdy zna, odpowiada natychmiast. Dotyczy to wszystkiego, gdzie łatwo o pomyłkę: doniczek, organizerów, akcesoriów samochodowych, mebli dziecięcych, kabli.

Drugi kontekst, o którym warto pomyśleć, to sposób użycia. Zdjęcie części zamiennej zamontowanej w urządzeniu robi więcej dla decyzji zakupowej niż najlepszy packshot tej samej części, bo rozstrzyga wątpliwość, czy to rzeczywiście ten element.

Te dwa ujęcia nie nadają się na zdjęcie główne w ofercie produktowej, ale są bardzo dobrymi zdjęciami dodatkowymi i bardzo dobrymi ilustracjami w treści karty.

Obróbka i eksport

Na tym etapie tracone jest zaskakująco dużo pracy z sesji. Ustalenia, które przekazuję do obróbki, są następujące.

Rozdzielczość: dłuższy bok co najmniej tysiąc dwieście punktów w wersji publikowanej, a plik źródłowy zachowany w pełnej rozdzielczości do przyszłych zastosowań. Zbyt małe zdjęcie ogranicza możliwość zbliżenia, które w wyszukiwaniu wizualnym jest normalnym zachowaniem użytkownika.

Format: nowoczesny format kompresji dla strony, z zachowaniem wersji zapasowej w formacie powszechnie obsługiwanym. Kompresję dobieram tak, żeby nie było widać artefaktów na płaskich powierzchniach i przy krawędziach — to najczęstszy skutek zbyt agresywnego automatu.

Proporcje: jeden format dla całej kategorii, najlepiej kwadrat albo proporcja pionowa, z produktem wyśrodkowanym. Miniatury generowane automatycznie z różnych proporcji obcinają zdjęcia w nieprzewidywalnych miejscach.

Czego nie robić w obróbce: nie dodawać obramowań, plakietek z rabatem, logotypów w narożniku ani kolażu kilku ujęć w jednym pliku. Kolaż jest tu szczególnie szkodliwy, bo z jednego rozpoznawalnego produktu robi zbiór małych i nieczytelnych.

Nazwy plików, opisy i otoczenie zdjęcia

Zdjęcie nie istnieje samo — jest odczytywane razem z tym, co je otacza, i ta warstwa kosztuje najmniej pracy przy największym efekcie.

Nazwa pliku powinna opisywać zawartość: nazwa modelu, wariant, rodzaj ujęcia. Ciąg cyfr z aparatu nie mówi nic. Przy okazji ułatwia to życie w samym sklepie, gdy trzeba znaleźć plik po roku.

Opis alternatywny piszę jako zdanie dla osoby, która tego zdjęcia nie widzi. Konkretnie i rzeczowo, bez upychania fraz — nazwa produktu, kolor, ujęcie. Kiedy audytuję sklepy, w tym miejscu najczęściej znajduję albo pustkę, albo listę słów kluczowych przepisaną z tytułu.

Otoczenie tekstowe: podpis pod zdjęciem, jeśli układ na to pozwala, oraz nagłówek i akapit w bezpośredniej okolicy galerii, w których nazwy cech widocznych na zdjęciach faktycznie się pojawiają. To dzięki temu obraz i tekst wzajemnie się potwierdzają.

Publikacja, feed i kontrola po wdrożeniu

Zdjęcie musi być dostępne dla robota. Sprawdzam trzy rzeczy: czy adresy obrazków nie są blokowane w pliku robots, czy mechanizm opóźnionego wczytywania nie ukrywa ich całkowicie przed pobraniem i czy w kodzie strony podany jest zestaw wariantów rozmiarowych, z którego przeglądarka wybiera właściwy.

W feedzie produktowym pilnuję, żeby ujęcie główne było tym samym, które widać na karcie, a pozostałe trafiały do atrybutu na zdjęcia dodatkowe. Osobno traktuję zdjęcia sytuacyjne, dla których jest przeznaczone własne pole. Warto też sprawdzić w panelu Merchant Center, czy nie działają na naszych zdjęciach automatyczne ulepszenia obrazu — bywa, że system usuwa tło, o czym nikt w firmie nie wie.

Po publikacji robię trzy kontrole. Wyszukiwanie po zdjęciu produktu z telefonu i sprawdzenie, czy trafiam na własny sklep, czy na hurtownię. Przegląd raportu skuteczności z podziałem na wyniki graficzne. I porównanie kilku losowych kart z listą kadrów, bo w praktyce zawsze znajdzie się kategoria, w której ktoś wgrał tylko jedno zdjęcie.

Ostatnia uwaga, mniej techniczna: jeśli sprzedajesz produkty z katalogu producenta i używasz jego zdjęć, dokładnie te same pliki ma trzydziestu innych sprzedawców. Własna sesja, choćby uzupełniająca, jest jedyną rzeczą, która daje w tym miejscu jakąkolwiek przewagę.